Polo seu interese, reproducimos as notas sobre conxuntura política publicadas no número 12 do Xornal de Información obreira da CUT, que saíu á rúa esta mesma semana:
“A descomposición do sistema institucional derivado da Segunda Restauración Borbónica acelérase. Os síntomas resultan evidentes. A imputación da infanta Cristina e a fuxida de Urdangarín co botín intacto a unha das teocracias que a prensa de orde denomina «emirato árabe» amosa que as fendas no consenso monárquico agrándanse. Os tres poderes segundo a división clásica de Montesquieu —o executivo, o lexislativo e o xudicial— presentan hematomas graves. Mesmo a cuarta pata da dominación liberal burguesa, os medios de comunicación oligárquicos, a duras penas dán mantido a taxa de gaño nos niveis precisos para asegurar a súa reprodución. Este escenario aparece, ademais, recortado pola substracción de soberanía á que é sometido o Estado español a mans da burocracia da Unión Europea. Os sinais que emite o mando amosan a súa preocupación polo potencial insurreccional que percorre a formación social estatal: o endurecemento penal, o aumento en número e atribucións das forzas represivas, o cuestionamento de axiomas até agora intocábeis —o dereito á folga, a liberdade de expresión mediática, a desobediencia civil—, a agudización da criminalización. Que o tempo é socialmente explosivo paréceno advertir antes no palacio que nunha por veces desmoralizada praza”.
“As fotografías de Alberto Núñez Feijóo navegando pola ría de Vigo cun célebre narcotraficante —Marcial Dorado— non só expresan o mal gusto estético da dereita ou as amizades perigosas da política de alfombra. No fóra de campo desas imaxes, publicadas polo xornal El País o 31 de marzo, atópase boa parte da explicación a décadas de hexemonía reaccionaria en Galicia. Os lazos entre os xefes e os cartos do contrabando de tabaco e Alianza Popular non son xa información clasificada. De Pablo Vioque a Barreiro Rivas, de Vicente Otero, Terito, a Nené Barral, eles saben que a base material sobre a que a dereita asentou o seu poder está manchada. Os homes fortes do tráfico de drogas, moitos deles evolucionados dende o rubio de batea, tampouco foron alleos ao núcleo financeiro de AP, logo o PP. O mensal Novas da Galiza leva anos informando sobre as escuras conexións que converteron en sucio o xogo político galego nas décadas da autonomía. Núñez Feijóo, arestora, só conta co ferrollo comunicacional galego —o nivel de ignominia da prensa atinxiu cotas nunca antes atinxidas á hora de tratar o álbum de fotos do presidente da Xunta— pero a súa lextimidade —xa precaria á luz duns resultados electorais en que aumentou a abstención e el baixou 130.000 votos— esvaese a toda velocidade. Os ritmos políticos e sociais non se corresponden exactamente cos ritmos electorais. O electoralismo non se corresponde coa democracia. Porque a democracia, como lembraba Lenin, é o exercicio do poder polo pobo, non unicamente votar. En San Caetano sábeno e actúan en consecuencia. En oposición á democracia. Na praza sábeo cadora máis xente”.
“Contra o discurso que emite o partido da orde, o estoupido social xa está en marcha. A Bertolt Brecht interesáballe estudar a dialéctica de Hegel porque o filósofo alemán comprendía que todo se contradí e que as cousas seguen o seu curso tranquilamente e de súpeto prodúcese o gran sobresalto. Por máis que o discurso dominante —o que pronuncia o bloque dominante— insista na paz social, nos seus cuarteis xerais traballan con outras hipóteses. As protestas multiplícanse en cada recanto. O combate contra os desafiuzamentos, que comezou como unha outra loita sectorial, politízase a alta velocidade e ataca fundamentos sistémicos: a propiedade privada e a función social —o valor de uso— dos bens inmóbeis. A paralización, na Coruña, do despexo de Aurelia Rey é un deses puntos de inflexión que poden modificar as lindes do campo de batalla. As tácticas de hostigamento ao poder dos afectados pola estafa bancaria das participacións preferentes e subordinadas funcionan e provocan que os gobernantes pasen, practicamente, á clandestinidade. Só a ausencia dun relato que conecte as prácticas fraudulentas de caixas e bancos galegos coas causas últimas da crise financeira —relato que si agroma na loita contra os despexos— e a composición humana dos agredidos —xente maior e de extracción conservadora— impiden, aínda, que o movemento preferentista asuma posicións análogas ao das plataformas contra os desafiuzamentos en Cataluña. O frente estudantil non fica alleo ao estado de cousas e as mobilizacións puntuais son continuas. Con todo, o seu grao de revolta aínda está lonxe de, por caso, a resistencia contra a Lei Orgánica de Universidades do Goberno Aznar a comezos de século. Sobre todo de termos en conta que este é un dos combates en que o partido da orde centra os seus obxectivos. A destrución do ensino público, como a da sanidade, non é apenas a procura de novos espazos mercantís, senón tamén un outro contributo a solidificar a dominación de clase e a extracción salvaxe de plusvalía”.
“Nesta paisaxe, a mudanza nos heteroxéneos movementos sociais parece, aínda, unicamente cuantitativa. Empurrala cara a un novo estadio, cara a un salto cualitativo igual ao que en Barcelona está a dar unha Plataforma de Afectados polas Hipotecas xa sen medo encadrada no anticapitalismo, debe conformar un dos obxectivos das súas correntes máis, a falta de mellor conceptualización, esquerdistas”.
“Neste mapa urxente das resistencias figuran, ademais, os presos políticos. Maiormente encadrados no independentismo, pero non só, o esboroamento de todas as garantías procesais, a aplicación de lexislación de excepción para acontecementos non probados, a radicalización política xeral e, por veces, o oportunismo están contribuíndo a erguer unha vaga de solidariedade que se desprega mesmo en sectores nunca antes conmovidos por unha situación, dende calquera punto de vista que se reclame da tradición da esquerda, intolerábel. A detención sistemática de sindicalistas rebeldes ou a represión de baixa intensidade a forza de sancións, arrestos e multas, con anterioridade experimentada só por pequenas fraccións dos movementos, amplíase. O partido da orde é consciente da fraxilidade da situación. De que todo o sólido se disolve no ar”.
“Os centros de traballo son unha pota a presión. O índice de folgas disparáse e fórmulas de autoxestión das fábricas ou dos traballadores se facer cos medios de produción comezan a se debater nas asembleas. Pero o terrorismo patronal unicamente é combatido de maneira illada. Non existen canles de politización. Nin apenas a consciencia da súa necesidade. O consenso erixiuse na moral sindicalista por excelencia e as centrais maioritarias dimitiron da formación política e ideolóxica dos seus militantes. A miopía e a irresponsabilidade do sindicalismo hexemónico e da esquerda política, que en Galicia levan décadas sen pensar seriamente o mundo do traballo e polo tanto sen pensar seriamente no capitalismo, infravaloran a situación. O conflito entre capital e traballo é a colisión tectónica que define as sociedades derivadas do modo de produción capitalista. Parece mentira, pero haino que repetir unha vez e outra. Velaquí a eiva que mellor define os estragos intelectuais da posmodernidade: a esquerda abandonou a investigación nos cambios operados nesta esfera e reduciu toda a súa acción na mesma ás loitas salariais e ao corporativismo. Os clixés que transporta a linguaxe da orde incorporáronse como un tumor á lingua de sindicatos e partidos de esquerda. Os desempregados ou os precarios deixaron de figurar, para eles, entre as filas dos traballadores. A redución ao absurdo primeiro e a posterior eliminación dunha categoría tan complexa e produtiva como a de proletariado foi unicamente o síntoma máis visíbel do desarme lingüístico e da capitulación das organizacións das clases obreiras. A derrota cultural é profundísima. Da constatación da mesma parte toda esquerda que aposte pola reconstrución do movemento real que anula o estado de cousas existente”.
“A esquerda política galega atópase en plena convulsión. A ruptura do BNG, a aínda inconclusa e incerta conformación de Anova. Irmandade Nacionalista —a partir do Encontro Irmandiño, a FPG, o Movemento pola Base ou militantes sen carné previo—, a extinción de experiencias independentistas como Causa Galiza e, sobre todo, o experimento de Alternativa Galega de Esquerda, debuxan un horizonte en movemento. E as discusións do campo reproducen escisións teóricas e prácticas presentes nas esquerdas de toda Europa, das Candidaturas d’Unitat Popular catalás á célebre e fetichizada Syriza grega, do Die Linke xermano ás enormes tensións políticas da esquerda abertzale. As prioridades estratéxicas e tácticas, os lazos entre o institucional e o social, o posicionamento respecto a unha crise que uns intepretan como do capitalismo e outros unicamente como da súa fase neoliberal, a construción dunha lectura forte do que acontece en Galicia, a relectura emancipadora de termos como nación, soberanía ou independencia, ou o lugar en toda esta reconfiguración dos restos da estirpe socialdemócrata condicionan, por veces de xeito perralleiro, por veces non, o estado da cuestión”.
“Ao declinio do BNG, que leva anos cunha incapacidade preocupante para detectar as correntes profundas actuantes na nación, puxéronlle o ramo as escisións de 2012. Pola dereita, os contixentes de Máis Galiza escaparon do frente de partidos cun discurso politicamente non moi afastado do PSdeG e unha estraña aposta por recargar, desde unha posición de febleza teórica e práctica, o termo galeguista. Pola esquerda, o Encontro Irmandiño rachou coas hexemonías internas dunha UPG esclerotizada e fíxoo coa bandeira da democracia socialista radical e a apertura a outras esquerdas transformadoras. O Bloque optou por se aferrollar, nunha interpretación no mellor dos casos superficial e no peor oportunista da estratexia da burguesía catalá, ao fetiche soberanista. Logo de décadas anatemizando a cuestión independentista, usurpou a idea reguladora República de Galiza. Nunha viravolta sen aínda máis resultados prácticos cas declaracións dos seus dirixentes —seguen a gobernar co partido socialista en vilas, cidades e deputacións en pactos que non recoñecen o dereito de autodeterminación—, o BNG eríxese, de novo co seu proverbial sectarismo despolitizado —acordos con Esquerda Unida non, por «españolistas»; co PSOE si—, en esencialmente nacionalista. As explicacións complexas do que este tacticismo signifique quedan, polo momento, adiadas. E na instancia teórica continúa atrapado nos vellos lugares comúns emanados da descontextualización de Castelao e do galeguismo anterior á Guerra Civil. A «unidade do nacionalismo» vén resultar a última palabra de orde, reiterada polo seu novo portavoz nacional —o economista Xavier Vence—, en todos os foros. Compromiso por Galicia emite respostas positivas a ese eslogan, igual que as parecen desprender partículas independentistas como Nós-UP ou as cinzas de Causa Galiza. Con todo, o Bloque segue a ser incapaz de admitir a dialéctica coa realidade e percibe o dinamismo social cun fórceps discursivo”.
“A hipótese Alternativa Galega de Esquerda (AGE) —coalición de Anova, Esquerda Unida, Espazo Ecosocialista e Equo—, con todas as contradicións, malos hábitos e antinomias aínda por xestionar, aparece como unha das últimas oportunidades para a esquerda organizada en Galicia. A súa proposta foi quen de estabelecer comunicación coas clases subalternas activas social e politicamente. O seu repertorio incorporou boa parte das preocupacións da esquerda nacional e internacional. Na alianza entre independentistas e federalistas, sempre con respecto ao dereito de autodeterminación e á soberanía do pobo galego, moitos continxentes cidadáns observaron o contrario do sectarismo. Pero a instancia electoral non se corresponde coa instancia social. Nin coa política. As mensaxes que galvanizaron á esquerda social galega na campaña previa ás eleccións de outubro de 2012 implican demasiadas claves aínda por desenvolver. A primeira, afondar no coñecemento e superación das contradicións que supón unificar nun inédito e inaudito espazo político as tradicións centrais da esquerda galega, as que proceden do Partido Comunista e as que proceden da esquerda nacionalista agrupada nos anos sesenta do século XX. A segunda, ampliar o campo de acción e procurar a incoporación de máis destacamentos do que Beiras chama a cidadanía activa. A terceira, reestabelecer os lazos co mundo do traballo e configurar a contradición entre capital e traballo como vertebral para enxergar o que acontece no tempo histórico presente. A cuarta, ensaiar novas formas de organización que abroguen a separación entre prácticas institucionais e non, que abran a acción no palacio á praza. E quinta, se cadra a principal, impulsar a autoorganización das clases subalternas á marxe dunha instucionalidade apodrecida e decadente e aumentar a consciencia da necesidade dun cambio revolucionario do estado de cousas. Para o que aí vén só parece haber dúas saídas, ou o socialismo ou a barbarie”.
